Lisa Renee Jones Scaping reality

At the young age of eighteen, tragedy and a dark secret force Lara to flee all she has known and loves to start a new life. Now years later, with a new identity as Amy, she’s finally dared to believe she is forgotten–even if she cannot forget. But just when she lets down her guard, the ghosts of her past are quick to punish her, forcing her back on the run. On a plane, struggling to face the devastation of losing everything again and starting over, Amy meets Liam Stone, a darkly entrancing recluse billionaire, who is also a brilliant, and famous, prodigy architect. A man who knows what he wants and goes after it. And what he wants is Amy. Refusing to take “no” as an answer, he sweeps her into a passionate affair, pushing her to her erotic limits. He wants to possess her. He makes her want to be possessed. Liam demands everything from her, accepting nothing less. But what if she is too devastated by tragedy to know when he wants more than she should give? And what if there is more to Liam than meets the eyes?

Continue reading →

Juliet Dark The demon lover

 Since accepting a teaching position at remote Fairwick College in upstate New York, Callie McFay has experienced the same disturbingly erotic dream every night: A mist enters her bedroom, then takes the shape of a virile, seductive stranger who proceeds to ravish her in the most toe-curling, wholly satisfying ways possible. Perhaps these dreams are the result of her having written the bestselling book The Sex Lives of Demon Lovers. Callie’s lifelong passion is the intersection of lurid fairy tales and Gothic literature—which is why she’s found herself at Fairwick’s renowned folklore department, living in a once-stately Victorian house that, at first sight, seemed to call her name.
But Callie soon realizes that her dreams are alarmingly real. She has a demon lover—an incubus—and he will seduce her, pleasure her, and eventually suck the very life from her. Then Callie makes another startling discovery: Her incubus is not the only mythical creature in Fairwick. As the tenured witches of the college and the resident fairies in the surrounding woods prepare to cast out the demon, Callie must accomplish something infinitely more difficult—banishing this supernatural lover from her heart.

opis pochodzi ze strony amazon.com

 
Zwlekałam z tą recenzją ile mogłam, ale nadal nie wiem, co sądzę o tej książce i czym mi się podobała czy nie. Pod pewnymi względami, to świetna książka. Pod innymi, niekoniecznie.

Oczywiście, poleciałam na okładkę, która jest piękna i każdym milimetrem krzyczy „powieść młodzieżowa”. Na szczęście, przed lekturą, przeczytałam opis, wiedziałam więc w co się pakuję. Ale inkuby, magia, stare domy i książki? Na pierwszy rzut oka moja idealna letnia lektura.

Powieść ma jeden z najlepiej opisanych i zróżnicowanych światów, na jakie trafiłam. Bardzo podoba mi się sposób w jaki Autorka spina różne mitologie, tworząc zgrabną całość. Fairwick College to szkoła, do której spokojnie mógłby się zapisać Harry Potter po skończeniu Hogwartu, ale ma w sobie  dużo baśniowej magii. Honeysuckle House to zarazem nawiedzony dom z horroru i magiczny zamek. Samo Fairwick kojarzyło mi się z Amerykańskimi bogami Gaimana.

Historia jest interesująca, wielowątkowa, główna bohaterka całkiem sympatyczna (choć głupia), erotyka magiczna i niepokojąca. Jednak mam wrażenie, że powieść wymknęła się Autorce spod kontroli i za dużo tu wszystkiego. Mamy tu: romans z inkubem, odkrywanie magicznej społeczności, rodzinną klątwę, wampiry, wróżki, nawiedzony dom, zaginione manuskrypty, tajemnicze monstrum atakujące studentów, poszukiwanie własnego miejsca na ziemi, oszustwo literacie… uff. W rezultacie główny wątek, romans Callie z inkubem, ginie w masie pobocznych historii. Niektóre zaś są szyte zbyt grubymi nićmi, czytelnik szybko może się domyślić o co chodzi i czyta dalej, coraz bardziej zniecierpliwiony nieudolnością bohaterki.

 Inne są zbyt słabo zarysowane, albo nie mają zakończenia. Przez pół książki Callie szuka sposobu na zdjęcie z jednej uczennic klątwy. Pod koniec książki zdobywa wreszcie antidotum, ale nie używa go przed zakończeniem akcji. Podobnie jest z trójkątem Fiona- Callie- inkub, niby zarysowanym, ale później nic się nie dzieje. W rezultacie skończyłam lekturę mocno nieusatysfakcjonowana, a w trakcie byłam chwilami bardzo znudzona.

Mimo wad, z chęcią przeczytam drugi tom The water witch. Po cichu liczę, że tym razem Autorce lepiej pójdzie ogarnięcie fabuły, oraz decyzja co chce napisać. Podobał mi się klimat i większość bohaterów drugoplanowych.

Continue reading →

Erotyczne baśnie

Lubię powieści fantastyczne i nie mam najmniejszego
problemu z zawieszeniem logiki, by pozwolić zaistnieć smokom czy innym orkom. Są jednak takie momenty kiedy czuję się w tym zawieszeniu jak idiotka, a dzięki Lawful Escort przeżyłam ten stan kilka razy.
 Mogę zrozumieć, że prawniczka wynajmuje mieszkanie wraz z prostytutką. Ale kiedy rzeczona prawniczka, do seksu podchodząca bardzo emocjonalnie, zgadza się zastąpić współlokatorkę coś mi zaczęło zgrzytać. A kiedy była dziewczyna głównego bohatera postanawia pojawia się w jego apartamencie w seksownym negliżu by go odzyskać zgrzyty stały się ogłuszające.
Warstwa fabularna jest, w najlepszym razie, średnia. Język i styl, podobnie, dużo powtórzeń i kalek językowych. Bohaterka notorycznie jest wbijana na członek bohatera, oboje przeżywają więcej orgazmów podczas jednej nocy niż statystyczny Polak w kwartał. Książka jest tania (w tej chwili 0,99$ w kindle store), czyta się bez przykrości, więc jeśli ktoś ma ochotę i ograniczony budżet, może spróbować. 
Ale fajerwerków nie ma.

Do utraty tchu reklamowane jest jako książka dla wielbicieli 50 twarzy Grey’a. Postanowiłam nie ulegać temu negatywnego PRowi i książkę kupiłam (wcale, ale to wcale, nie poleciałam na okładkę). 

To erotyka, ale w normalniejszym, ludzkim wydaniu. Mamy tu oczywiście schemat, ona młoda, po rozpadzie związku od dłuższego czasu sama, spotyka jego, ale bohaterowie pasują do siebie, mają podobne zainteresowania. Można uwierzyć, że gdyby istnieli naprawdę, też mieliby się ku sobie. Oboje są sympatyczni i mogliby występować w "normalnej" powieści.

Fabuła nieromansowa ograniczona jest do minimum, ale i tak dowiadujemy się co Gwen lubi jeść, jakie programy telewizyjne ogląda najchętniej i jakie są jej największe bolączki. Sam romans z Profesorem Ciacho jest gorący, chwilami zabawny, nie pozbawiony pikanterii, ale nie zaczyna się od wiązania i bicia. A seryjne orgazmy miewa tu tylko Gwen, miło że Autorka wzięła pod uwagę fizjologię.

Widać, że Portia Da Costa to nie debiutantka, pisze swobodnie, więc książkę czyta się łatwo i przyjemnie. Tłumaczenie kilka razy nawala, ale nie są to wpadki niewybaczalne. Autorce się uniknąć powtarzalności w opisywanych scenach erotycznych, a scena w hotelu była niemal nowatorska. Poszukiwacze skomplikowanych intryg mogą być zawiedzeni, ale to nie kryminał, tylko powieść erotyczna. 

Jedno mnie zastanawia, dlaczego w powieściach erotycznych dla kobiet zawsze pojawia się ślub? Czy oni nie mogą żyć długo i szczęśliwie na kocią łapę? Albo rozstać się po jakimś czasie? Dlaczego zakończenia są tak stereotypowe?

Continue reading →

Josh Lanyon Fatal Shadows

Jeśli notka jest chaotyczna, przepraszam. Kiedy ją pisałam, metr ode mnie trwało wielkie, pełne emocji, polowanie na smoka. Mam nadzieję, że to mnie trochę usprawiedliwia ;).

photo by google

Fatal Shadows, dla mnie, osoby wychowanej na książkach Agaty C., rasowym kryminałem nie jest. Albo to ja jestem taka genialna, że rozpoznałam mordercę gdy tylko pojawił się na scenie. Bardziej przypomina odcinek serialu sensacyjnego, takie Castle'a na przykład.

Rozwiązanie zagadki nie zależy od szczegółowego badania śladów, choć Adrien wykonuje pewną pracę umysłową by połączyć fakty, bohater musi znaleźć się we właściwym miejscu we właściwym czasie. Daje to książkę wypełnioną akcją, ale wielbiciele tradycyjnych kryminałów mogą być zawiedzeni.

Bardzo polubiłam Adriena, narratora i głównego bohatera, mimo że czasami jest marudny i wkurzający. Jest kawalerem, mieszka nad swoją księgarnią i choruje na serce, jest też bardziej ciekawski niż kot z przysłowia. Ma jednak dużo wdzięku i dystansu do świata, rozumiem dlaczego inni bohaterowie tak chętnie z nim rozmawiają. Polubiłam go tak bardzo, że z rozpędu przeczytałam całą serię (najlepsza jest część trzecia, jakby ktoś pytał).

Drugą silną osobowością w książce jest Jake Riordan, policjant początkowo podejrzewający Adriena o morderstwo. Potem panowie ze sobą współpracują, a Jake nawet zaczyna żywić odrobinę szacunku dla zdolności detektywistycznych Englisha.

Adrien jest gejem, a jego tożsamość seksualna i życie uczuciowe (przeszłe, przyszłe i obecne) to motywy, wokół których kręci się fabuła. Fatal Shadows to wręcz romans kryminalny, nie kryminał z historią miłosną. Mi to nie przeszkadza, ale niektórych może zszokować.

Tak samo jak erotyka. Widziałam, że na Goodreads kilka osób umieściło Fatal Shadows na półce „little to no sex”. Nie zgadzam się z tym, jak dla mnie trzy sceny erotyczne w kryminale to dużo. Zwłaszcza, że Josh Lanyon nie bawi się w eufemizmy, opisy są dokładne, mają jednak klimat i klasę. Mi się podobały, były lepsze niż w niektórych słynnych powieściach erotycznych, ale wolę ostrzec.

A więc jeśli macie ochotę na lekki kryminał z romansem w tle i nie straszne Wam tak kontrowersyjne rozwiązania jak homoseksualny bohater ;), polecam.  

Continue reading →

Pięćdziesiąt twarzy Grey'a, czyli kolejny raz powszechny zachwyt jest dla mnie niezrozumiały

Powieść czytałam po angielsku, więc nie wypowiem się na temat jakości tłumaczenia. Być może tłumacz jest lepszym pisarzem od Eriki Leonard i uczynił powieść przyzwoitą. Nie będę też zajmować się oryginalnością fabuły, która była przedmiotem żywiołowej dyskusji. Wystarczy poczytać recenzje na Goodreads by dowiedzieć się wszystkiego.

źródło: nieocenione Google

Pięćdziesiąt twarzy Grey’a to książka, która urzeka okładką, ale nuży zawartością. Przyznaję, dałam się złapać, zaczęłam czytać bo podobała mi się okładka. Potem jeszcze była reklama Amazonu i uznałam, że dam bestsellerowi szansę. Z opisu wywnioskowałam, że mam do czynienia z czymś pokroju Śpiącej Królewny czy Ucieczki z  Edenu Anne Rice. Jak bardzo się myliłam!

Zacznijmy może od plusów, żeby mieć je z głowy. Powieść czyta się szybko, nie trzeba poświęcać jej wiele uwagi. Nawet jeśli pominiemy kilka stron, nie pogubimy się w akcji, ani nie stracimy za wiele. Poza tym, podobały mi się maile wymieniane przez Anastasię i Christiana, to chyba najsilniejszy punkt fabuły. Dla tych maili, i w nadziei że będzie lepiej, przeczytałam także drugi tom, zabrnęłam nawet w trzeci i powiedziałam dość.

Pięćdziesiąt twarzy Greya nie sprawdza się ani jako romans, ani jako powieść erotyczna. Podobno jest jakaś fabuła, ale chowała się tak starannie, że jej nie znalazłam. Niby w powieściach erotycznych fabuła nie jest ważna, ale możnaby poudawać, że w ogóle tam jest.

Continue reading →