Powieść czytałam po
angielsku, więc nie wypowiem się na temat jakości tłumaczenia. Być może tłumacz
jest lepszym pisarzem od Eriki Leonard i uczynił powieść przyzwoitą. Nie będę
też zajmować się oryginalnością fabuły, która była przedmiotem żywiołowej dyskusji. Wystarczy poczytać recenzje na Goodreads by dowiedzieć się wszystkiego.
 |
| źródło: nieocenione Google |
Pięćdziesiąt twarzy Grey’a to
książka, która urzeka okładką, ale nuży zawartością. Przyznaję, dałam się
złapać, zaczęłam czytać bo podobała mi się okładka. Potem jeszcze była reklama
Amazonu i uznałam, że dam bestsellerowi szansę. Z opisu wywnioskowałam, że mam
do czynienia z czymś pokroju Śpiącej Królewny czy Ucieczki z Edenu Anne Rice. Jak bardzo się myliłam!
Zacznijmy może od plusów,
żeby mieć je z głowy. Powieść czyta się szybko, nie trzeba poświęcać jej wiele
uwagi. Nawet jeśli pominiemy kilka stron, nie pogubimy się w akcji, ani nie
stracimy za wiele. Poza tym, podobały mi się maile wymieniane przez Anastasię i
Christiana, to chyba najsilniejszy punkt fabuły. Dla tych maili, i w nadziei że
będzie lepiej, przeczytałam także drugi tom, zabrnęłam nawet w trzeci i
powiedziałam dość.
Pięćdziesiąt twarzy Greya
nie sprawdza się ani jako romans, ani jako powieść erotyczna. Podobno jest
jakaś fabuła, ale chowała się tak starannie, że jej nie znalazłam. Niby w
powieściach erotycznych fabuła nie jest ważna, ale możnaby poudawać, że w ogóle
tam jest.
.jpg)
