Jeśli zastanawialiście się, czym zajmuje się Mira Grant, kiedy nie pisze o
apokalipsie zombie albo nowych wirusach, to wiedzcie, że zajmuje się wtedy
wróżkami w San Francisco.
Używam słowa wróżki, ponieważ elfy
kojarzą mi się zbyt tolkienowsko. Mało który bohater serii o October jest
nieludzko piękny i mądry. Oraz, recenzja zawiera spoilery.
Seria o October Daye w tej chwili ma osiem tomów, a według Goodreads
zaplanowano trzynaście. Główną bohaterką jest October Daye,
changeling w służbie lokalnego księcia,
która po czternastu latach wraca do San Francisco i stara się znaleźć miejsce
dla siebie. Klasycznie, Toby staje się prywatnym detektywem, ale równie często
musi zajmować się oficjalnymi sprawami zleconymi przez księcia.
Wszystkie tomy mają ciekawe, przemyślane fabuły. Pierwszy był najbardziej
schematyczny, ale na tyle świeży i dobrze napisany, że przyjemnie się czytało.
Drugi, zawierający między innymi wróżkową korporację informatyczną, czytało się
jeszcze lepiej. A od trzeciego chwilami nie mogłam się oderwać. Podoba mi się
postęp w pokazywaniu świata.
Rosemary and rue daje
czytelnikowi ogólny obraz i skupia na sytuacji życiowej Toby. Po lekturze wiemy
kim jest i skąd się wzięła. W
A local habitation
dostajemy szerszy obraz świata, trochę polityki oraz struktury społecznej
faerie, ich największe problemy cywilizacyjne.
Trzeci zajmuje się mitami, oraz pokazuje powiązania między poznanymi już
bohaterami, gdzieś tam majaczy większa intryga dotycząca pochodzenia Toby.
Świat przedstawiony w serii jest ciekawy, bogaty, a odkrywanie go stanowi
wielką frajdę. Autorce udało się połączyć współczesne miasto z feudalnymi
państwami fae tak, że całość nie zgrzyta. Wróżki mogą albo żyć w naszym świecie
i pracować, albo przebywać tylko w Summerlands. Seria łączy różne folklory,
kilka ważniejszych postaci ma japońskie korzenie, ale nie czuć w tym wysiłku. Przyznam,
że nawet kiedy byłam mocno zirytowana poczynaniami bohaterki, czytałam dalej
dla świata.
Bardzo podoba mi się jak wiele różnych osób ma w swoim otoczeniu Toby i jak
wiele typów relacji zawiązuje. W przeczytanych przeze mnie trzech tomach
October powoli zbiera sojuszników (i kilku wrogów. I nie zawsze są to potężne
istoty, którym panna Daye nadepnęła na odcisk. Część z nich ma żal, że nie
uratowała/nie pomogła im albo ich bliskim gdy prosili o pomoc). Sylvester Torquill,
który troszczy się o October jako jej senior, stał się jednym z moich
ulubionych postaci drugoplanowych we wszystkich seriach
urban fantasy. Jestem też wielką fanką Spike’a, różanego goblina.
Brak też częstego w
urban fantasy schematu
„bohaterka kontra reszta kobiet”. Toby ma przyjaciółki, a większość kobiet w
swoim otoczeniu traktuje przyjaźnie. Większość mężczyzn zresztą też. No i mimo
feudalnej organizacji społeczeństwa, nikt nigdy nie próbował dyskryminować Toby
ze względu na płeć. O ile wróżki są rasistowskie, nie są seksistowskie.
Jeśli ktoś bardzo lubi wątki romantyczne, pierwszy tom może go zwieść.
October porządkuje w nim swoje życie i nie romanse jej w głowie, poznamy tylko
przyszłego-niedoszłego kochanka bohaterki. Od drugiego coś zaczyna się rysować,
ale Autorka nie spieszy się, dzięki czemu możemy poznać stosunki między
bohaterami i obserwować rozwój relacji. W trzecim da się na końcu wyczuć lekki
smrodek trójkąta miłosnego, ale nie uczucie nie spada na nikogo jak grom z
jasnego nieba, nie ma krzyżujących się spojrzeń w Sali balowej/od biologii.
Czy w takim razie to seria bez wad? Oczywiście, nie. October jest irytująca.
Są bohaterowie, jak Teodor Szacki, którzy mimo że wkurzający, budzą jednak moją
sympatię. Toby do nich nie należy, najchętniej potrząsnęłabym nią porządnie i
kazała się ogarnąć. Przez większość czasu panna Daye tylko reaguje na
wydarzenia, nie potrafi przewidzieć rozwoju sytuacji (a zarabia na życie jako
detektyw!). Od głównej bohaterki wymagam inicjatywy. Poza tym, bohaterka
czasami denerwuje się dość przypadkowymi rzeczami albo takimi, które są
charakterystyczne dla wróżek (jak mówienie zagadkami).
Wkurzają powtórzenia. Rozumiem, że w każdym tomie trzeba zawrzeć te same
informacje dla nowych czytelników, ale naprawdę uważam za zbędne przypominanie
mi pewnych reguł po dwadzieścia razy w jednym tomie. Toby ma też irytującą
tendencję do biegania w tę i we wtę by rozwiązać sprawę. Drugi tom był pod tym
względem najlepszy, bo dział się właściwie w jednym budynku, więc nie biegała
zbyt daleko. Za to trzeci był klasycznym wręcz przykładem „O jedną podróż za
daleko” i, moim zdaniem,
An artificial
night powinno się zakończyć na scenie nawiązującej do Tam Lina. Ostatnia
wyprawa Toby do świata Ślepego Michaela była pozbawiona dramatyzmu i stawiała
pod znakiem zapytania poświęcenie przyjaciół Toby.
Polecam i bardzo żałuję, że serii nie ma po polsku. Bo to kawałek
świetnie pomyślanego, dobrze napisanego
urban fantasy. Do ideału trochę mu
brakuje, ale czyta się świetnie. Przynajmniej pierwsze trzy tomy, które miałam
okazję przeczytać takie były.
