środa, 22 października 2014

Z pamiętnika plebejskiego oglądacza


Jak się okazuje, jestem nie tylko blogowym frajerem, ale i plebsem kulturowym.

Ewentualnie, spokój. Żródło

A chodzi o ten felieton. Ubódł mnie, nie powiem. Poza tym nie lubię kiedy ktoś wypowiada się nie znając faktów i nie chcąc ich poznać. Dla mnie to podpada pod willfully ignorant, postawę której nie cierpię.
Nie lubię chodzić do teatru. Nigdy nie lubiłam, tak samo do opery (filharmonia już nie budzi we mnie sprzeciwu). Ale bardzo lubiłam teatr TV, słuchowiska radiowe, ekranizacje sztuk, z chęcią czytam teksty dramatów. Kiedy w szkole średniej nauczyciel puścił nam Jak wam się podoba byłam przeszczęśliwa, zwłaszcza że była to produkcja BBC. Więc dla mnie NT Live jest idealne, mam możliwość obejrzenia przedstawienie, najczęściej w bardzo dobrej obsadzie (czasami genialnej), bez odczuwania dyskomfortu. Według pana Nowaka, teatr robię to źle. Wszystko.


Bo w kinie, i to jeszcze sieciowym. Bo poszłam na sztukę skuszona ładną twarzą z telewizji. Bo z popcornem. I przyznaję się, jestem winna. Na Audiencji byłam nawet w Multikino Złote Tarasy, więc nie tylko sieciówka, ale jeszcze w galerii handlowej. Na moją pierwszą transmisję Koriolana poszłam, bo grali Hiddleston i Gatiss (niby Gatiss jeszcze broni się przed oskarżeniem o bycie „ładną buzią z telewizji”, ale jednak Tom przekreśla wszystko). A na Królu Learze jadłam popcorn (indoktrynowana od małego, że w kinie je się popcorn i wściekle głodna, kupiłam sobie kubełek). Jestem więc niewychowanym, niepatriotycznym plebsem. Nawet nie chcę wiedzieć, gdzie to stawia widownię brytyjską, która np. popija w teatrze piwo (przynajmniej sądzę, że widownia z Koriolana miała piwo).

Można dyskutować o NT Live, o formie, doborze spektakli, o wpływie filmowania na odbiór występu itp. Z chęcią poczytam polemiki, dowiem się czegoś nowego. Ale chciałabym, żeby odbywało się to w atmosferze szacunku dla odbiorców tych spektakli, bez życzenia nam rzeczy spektakularnie złych. I bez twierdzenia a priori, że to musi być złe bo nie promuje polskich spektakli i autorów. Nie będę się wypowiadać o poziomie tychże, nie znam się zwyczajnie, ale skoro osoby bardziej obyte nie walą do polskich teatrów drzwiami i oknami, to coś musi być na rzeczy. (Jeśli się mylę i mamy aktorów zdolnych złapać publiczność za gardło jak Johnny Lee Miller, kiedy jako Stworzenie uczył się chodzić, to poproszę o namiary.) Ja wiem tylko, że NT Live daje mi możliwość obejrzenia wspaniałych aktorów w dobrych sztukach, których inaczej nie miałabym szans zobaczyć, bo Londyn daleko.

O tym samym, ale z większą znajomością tematu, napisali też:
Zwierz Popkulturalny
Szprotest

3 komentarze: